Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Το τέταρτο Πρωτάθλημα Ευρώπης της Ρεάλ (1967-68)


Του Χάρη Δεληνικόλα

Η Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε το τρίτο της Πρωτάθλημα Ευρώπης το 1967 και δεν έδειχνε διατεθειμένη να παραδώσει το στέμμα. Έτσι, οι αλλαγές στο ρόστερ ήταν ελάχιστες.


Από την Πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1967, αποχώρησαν οι Μπομπ ΜακΙντάιρ και ο Μόντσο Μονσάλβε, ενώ αποκτήθηκε ο θρυλικός αμερικανός Γουέιν Μπραμπέντερ, που ως νατουραλιζέ οδήγησε την εθνική Ισπανίας στο αργυρό μετάλλιο του Ευρωμπάσκετ του 1973. Προκειται για έναν παίκτη ύψους 1,93 μέτρων, ικανό να κερδίσει μία ολόκληρη ομάδα ολομόναχος. Ο Μπραμπέντερ και η υπόλοιπη ομάδα, υπό την αριστοτεχνική καθοδήγηση του Πέδρο Φερναντίθ έμελλε να γράψουν άλλη μία χρυσή σελίδα στο βιβλίο της Ρεάλ Μαδρίτης.

Μπορεί οι αλλαγές στο ρόστερ να ήταν μικρές, όμως το σύστημα διεξαγωγής διαφοροποιήθηκε αρκετά. Συμμετείχαν συνολικά 24 ομάδες, με πρώτο και δεύτερο γύρο, προημιτελικά σε δύο ομίλους, ημιτελικά με διπλούς αγώνες και μονό τελικό.

Το ταξίδι προς την κορυφή ξεκίνησε στις 29/10/1967 από τη Σκωτία. Η Ρεάλ κληρώθηκε στον πρώτο γύρο με την Boroughmuir και στον πρώτο αγώνα επικράτησε εύκολα με το 108-69 (προσέλευση: 2700), με τον Λιούκ να σκοράρει 28 πόντους. Στον επαναληπτικό της Μαδρίτης (16/11/1967) και μπροστά σε 3000 κόσμο, η “Βασίλισσα” πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση νίκες της ιστορίας της. Συγκεκριμένα, οι Μαδριλένοι διέλυσαν με 126-43 (83 πόντοι διαφορά) τους Σκωτσέζους βρίσκοντας σκορ από 10 παίκτες και παίρνοντας μία πανηγυρική πρόκριση για τη φάση των '16'.

Εκεί βρήκε απέναντι της την ολλανδική Άιντραχτ Ουτρέχτης, της οποίας το εμπόδιο υπερπήδησε με δύο εύκολες νίκες: αρχικά στην Ολλανδία (08/12/1967) με 90-66 μπροστά σε λίγο κόσμο και στη συνέχεια στην Ισπανία (14/12/1967) με 112-67 (προσέλευση: 3500). Η πρόκριση στη φάση των ομίλων στα προημιτελικά ήταν γεγονός.

Πριν τα προημιτελικά, ήρθε η πρώτη απογοήτευση της χρονιάς. Στη διοργάνωση του Διηπερωτικού Κυπέλλου στη Φιλαδέλφεια, η Ρεάλ αν και προκρίθηκε στον τελικό με νίκη επί της Σίμμενταλ Μιλάνο (93-84), γνώρισε την ήττα με κάτω τα χέρια από την Άκρον Γκουντγίαρ Γουίνγκφουτ με 105-73. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία για άλλον έναν διεθνή τίτλο.

Αφήνοντας πίσω την ήττα στο Διηπειρωτικό, η “Βασίλισσα” κληρώθηκε στο δεύτερο όμιλο μαζί με τις: Σπαρτάκ Μπρνο (Τσεχία), Μακάμπι Τελ-Αβίβ (Ισραήλ), Μπελ Μισελέν (Βέλγιο). Με κάθε ομάδα, αγωνίστηκε δύο φορές με τα διπλά αποτελέσματα να προσμετρώνται ως μία νίκη.

Έτσι, αρχικά η Ρεάλ βρήκε απέναντι της την Σπαρτάκ Μπρνο. Στην Ισπανία (25/01/1968) και μπροστά σε 4500 φιλάθλους, οι γηπεδούχοι θριάμβευσαν των Τσέχων με 85-78 κάνοντας μεγάλη ανατροπή στο δεύτερο ημίχρονο με τον Έκεν να τελειώνει με 24 πόντους, έναντι των 20 του Κόνβιτσκα. Ωστόσο, οι Τσέχοι δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Μία εβδομάδα αργότερα (01/02/1968), Πίστελακ και Κόνβιτσκα σκοράρουν 38 και 37 πόντους αντίστοιχα και η Σπαρτάκ συνθλίβει την Ρεάλ με 113-97 (προσέλευση: 1200).

Μετά την ήττα στον πρώτο αγώνα, οι αναμετρήσεις με Μακάμπι και Μισελέν ήταν ζωής και θανάτου για την πρόκριση στο φάιναλ φορ για την Ρεάλ Μαδρίτης.

Στον πρώτο αγώνα απέναντι στους Ισραηλινούς (15/02/1968), η Ρεάλ νίκησε μπροστά σε 4000 Ισπανούς φιλάθλους με 64-54 (10 πόνοι διαφορά). Στον επαναληπτικό (22/02/1968), σε ένα δραματικό παιχνίδι που πήγε στην παράταση, η αρμάδα του Πέδρο Φερναντίθ υπέστη μία από τις πιο γλυκές ήττες της ιστορίας της με 96-88 (75-75 κανονική διάρκεια), ήτοι 8 πόντοι διαφορά και πέτυχε την πρώτη της νίκη στον όμιλο (προσέλευση: 6000). Έκεν με 25 και Μπραμπέντερ με 19 πόντους κράτησαν ζωντανό το όνειρο του φάιναλ φορ για τους Πρωταθλητές Ευρώπης.

Όμως στο Βέλγιο ήρθε η ανώμαλη προσγείωση. Στις 07/03/1968 η άσημη Μισελέν, νίκησε την Ρεάλ με 76-69 (7 πόντοι διαφορά, προσέλευση: 4500) φέρνοντας την σε εξαιρετικά δύσκολη θέση για την πρόκριση. Στο δεύτερο αγώνα με τους Βέλγους (14/03/1968), όμως, μίλησε η καρδιά της Πρωταθλήτριας. Μπροστά σε 4000 φιλάθλους και με 5 πάικτες με διψήφιο αριθμό πόντων, η Ρεάλ Μαδρίτης διέλυσε την Μισελέν με 98-65 και υπερκάλυψε τη διαφορά της ήττας του πρώτου παιχνιδιού. Έτσι, με ρεκόρ 2-1 κατέλαβε την 2η θέση στον όμιλο και προκρίθηκε στα ημιτελικά.

Μαζί με την Ρεάλ, στα ημιτελικά προκρίθηκα και οι: Σπαρτάκ Μπρνο, Ζαντάρ (Ενωμένη Γιουγκοσλαβία) και Σίμμενταλ Μιλάνο (Ιταλία).

Η Ρεάλ θα κληθεί να αντιμετωπίσει την πρώτη του Α' ομίλου, Ζαντάρ, που στον τελευταίο αγώνα με ένα φοβερό παιχνίδι νίκησε με 24 πόντους την Σίμμενταλ, υπερκαλύπτοντας το -15 του πρώτου παιχνιδιού.

Η Ζαντάρ διέθετε ένα από τα πιο σκληροτράχηλα ρόστερ στην Ευρώπη. Στίπτσεβιτς, Βάλσιτς και πάνω από όλους ο Τσόσιτς που στα 20 του χρόνια ηγείτο των Γιουγκοσλάβων, ήταν ικανοί να συντρίψουν τον οποιοδήποτε αντίπαλο.

Οποιονδήποτε; Μάλλον, οποιονδήποτε εκτός της Ρεάλ Μαδρίτης. Στον πρώτο ημιτελικό (28/03/1968), με 5000 κόσμο να κατακλύζει το Pabellon de la Ciudad Deportiva, οι Μαδριλένοι θα διαλύσουν με 76-62 τους Γιουγκοσλάβους, με 5 παίκτες να κάνουν όλη τη... δουλειά. Με άμυνα για σεμινάριο πάνω στον Τσόσιτς (8 πόντοι) η Ζαντάρ βραχυκύκλωσε και έχασε με κάτω τα χέρια.

Ο επαναληπτικός (04/04/1968) ήταν άλλη μία παράσταση για ένα ρόλο. Παρά την προσπάθεια 6000 φιλάθλων να σπρώξουν τη Ζαντάρ προς τη μεγάλη ανατροπή, η Ρεάλ πήρε μεγάλη διαφορά από τα πρώτα λεπτά και πέτυχε και δεύτερη νίκη με 68-65. Η πρόκριση στο μεγάλο τελικό ήταν γεγονός...

Αντίπαλος η Σπάρτακ Μπρνο, η οποία στα προημιτελικά γονάτισε τη “Βασίλισσα” και τερμάτισε στην πρώτη θέση πάνω από την Ρεάλ Μαδρίτης. Ο τελικός ορίστηκε για τις 11/04/1968 στη Γαλλία. Τα 8000 εισιτήρια του αγώνα ξεπουλήθηκαν άμεσα και στο Παλαί ντε Σπορ της Λυών δεν έπεφτε καρφίτσα.

Ο αγώνας είχε τρομερό ρυθμό από τα πρώτα λεπτά. Οι άμυνες πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και το σκορ αυξανόταν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε με σκορ 52-49 υπέρ της Ρεάλ Μαδρίτης, αφήνοντας ανοικτούς λογαριασμούς για την επανάληψη. Όμως, όσο και να προσπάθησαν οι Τσέχοι, η τριάδα των Έκεν, Λιούκ και Μπραμπέντερ ήταν ασταμάτητη και η “Βασίλισσα” κέρδισε με 98-95 κατακτώντας για τέταρτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια την κορυφή της Ευρώπης. Πρώτος σκόρερ για την πολυνίκη του θεσμού εκείνη τη χρονική περίοδο δεν ήταν άλλος από Μάιλς Έκεν με 26 πόντους, όμως ήδη άρχισε να φαίνεται το αστέρι του Γουέιν Μπραμπέντερ που θα μεσουρανούσε μέχρι το 1983.

Και ας χρειάστηκαν να περάσουν 6 χρόνια για να ξανακατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης...