Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Πέμπτη φορά στην κορυφή


Του Χάρη Δεληνικόλα

Η Ρεάλ Μαδρίτης, κατέκτησε την κορυφή της Ευρώπης για 4η φορά στην ιστορία της το 1968 και την αμέσως επόμενη χρονιά, βρέθηκε στον τελικό για να κατακτήσει το τρίτο σερί Πρωτάθλημα Ευρώπης, χωρίς όμως να τα καταφέρει.
Η “Βασίλισσα” ηττήθηκε στον τελικό από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας και παραχώρησε το θρόνο της στους Ρώσους, ενώ τα επόμενα τρία χρόνια (δηλαδή μέχρι και το 1972) βρέθηκε να αποκλείεται στα ημιτελικά, ενώ το 1973 αποκλείστηκε στα προημιτελικά.

Παρά τις 4 σερί αποτυχίες να βρεθεί σε ευρωπαϊκό τελικό, οι άνθρωποι των Μαδριλένων, δεν έχασαν την πίστη τους στον τεχνικό, Πέδρο Φερναντίθ, στον οποίο και εμπιστεύτηκαν τις τύχες της ομάδας και τη σεζόν 1973-74. Ο Ισπανός τεχνικός, με μία ομάδα που αποτελείτο από 10 παίκτες, εκ των οποίων οι 5 ήταν πρωταγωνιστές στην προηγούμενη κατάκτηση, δημιούργησε ένα σύνολο που περιλάμβανε εμπειρία και νεανικό πάθος.

Το ταξίδι προς την κορυφή ξεκίνησε από τον πρώτο γύρο όπου οι Μαδριλένοι ήρθαν αντιμέτωποι με την ελβετική Φράιμπουργκ Ολύμπικ Μπάσκετ. Χωρίς να συναντήσει ιδιαίτερες δυσκολίες, το σύνολο του Πέδρο Φερναντίθ, απέκλεισε τους Ελβετούς με δύο νίκες: 100-74 εκτός έδρας (08/11/1973) και 105-71 (15-11/1973).

Στη φάση των “16”, η κληρωτίδα έφερε την Ρεάλ αντίπαλο με την άσημη Χίντελμπεργκ. Αυτό βέβαια διόλου δεν πτόησε τους 4 φορές Πρωταθλητές Ευρώπης. Άλλες δύο νίκες και άλλη μία εύκολη πρόκριση στους ομίλους των προημιτελικών. Πρώτα με 94-54 εκτός έδρας (29/11/1973) και στη συνέχεια στη Μαδρίτη με το εντυπωσιακό 120-48 (06/12/1973).

Στη φάση των ομίλων, η Ρεάλ βρέθηκε στο δεύτερο όμιλο, μαζί με τις: Ακαντέμικ, Βίνερμπεργκερ και Ραντνίτσκι. Για ακόμα μία χρονιά, το σύστημα διεξαγωγής περιλάμβανε διπλές αναμετρήσεις με κάθε αντίπαλο με την ομάδα με τις περισσότερες νίκες ή τους περισσότερους πόντους να παίρνει τους βαθμούς της νίκης.

Πρώτη αντίπαλος για την Ρεάλ ήταν η Ακαντέμικ. Οι Βούλγαροι δεν κατάφεραν σε καμία των περιπτώσεων να κοντράρουν τους Ισπανούς, οι οποίοι δε δίστασαν να πετύχουν άλλες δύο... εκατοστάρες: 109-83 στη Σόφια (09/01/1974) και 102-85 (16/01/1974) και οι πρώτοι δύο βαθμοί ήταν ήδη στο μαδριλένικο σακούλι.

Δεύετρη αντίπαλος, η Ραντνίτσκι, η οποία είχε κερδίσει και εκείνη δύο βαθμούς με αποτέλεσμα, η νικήτρια ομάδα να προκρινόταν στα ημιτελικά. Στις 30/01/1974, στη Μαδρίτη, η Ρεάλ διέλυσε τους Γιουγκοσλάβους με 113-74, ήτοι 39 πόντοι διαφορά, με τον επαναληπτικό να λαμβάνει διαδικαστικό χαρακτήρα. Παρ' όλα αυτά, στο Μπέογκραντ μία εβοδμάδα αργότερα, η Ραντνίτσκι ανάγκασε τη “Βασίλισσα” στην πρώτη της ήττα στη σεζόν, έστω και χωρίς αντίκρυσμα, με σκορ 95-87.

Η Ρεάλ είχε ήδη προκριθεί στα ημιτελικά, ωστόσο, ήθελε πάση θυσία και την τρίτη νίκη για να κατακτήσει την πρώτη θέση στον όμιλο για να αποφύγει (έστω και... προς στιγμήν) το μεγαθήριο της Ίνις Βαρέζε. Δύο νίκες επί των αυστριακών της Βίνερμπεργκερ 98-66 και 82-78 και η πρώτη θέση της ανήκε.

Στα ημιτελικά του Πρωταθλήματος Ευρώπης εκτός της Ρεάλ, προκρίθηκαν οι: Ραντνίτσκι, Ίνις Βαρέζε και Μπερτσκ. Η τελευταία ήταν το έσχατο εμπόδιο για τη “Βασίλισσα” πριν το μεγάλο τελικό.

Το πρώτο παιχνίδι διεξήχθη στη Μαδρίτη στις 14/03/1974 και οι γηπεδούχοι διαλύουν τους Γάλλους με 99-67. Μία εβδομάδα αργότερα, στη Γαλλία, η Ρεάλ επιβεβαίωσε την ανωτερότητά της και με δεύτερη νίκη, αυτή τη φορά με 95-81. Η πρόκριση στον τελικό, μετά από 5 χρόνια ήταν γεγονός...
Αντίπαλος, το μεγαθήριο που άκουγε στο όνομα, Ίνις Βαρέζε. Η ιταλική ομάδα, βρισκόταν για 5η συνεχόμενη χρονιά στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, έχοντας κατακτήσει την κορυφή τα δύο τελευταία χρόνια.

Ντοντό Ρουσκόνι, Μαρίνο Ζανάτα, Άλντο Οσόλα και Ιβάν Μπίσον μαζί με τον θρυλικό Αμερικανό Μπομπ Μόρς αποτελούν μέχρι και σήμερα ορισμένους από τους κορυφαίους μπασκετεμπολίστες στην ιστορία της ομάδας του Βαρέζε, ωστόσο η Ρεάλ ήταν αποφασισμένη για... εκδίκηση για τον αποκλεισμό από την Ίνις στα ημιτελικά, τόσο το 1970 όσο και το 1971.

Στις 3 Απριλίου 1974, στη Ναντ, μπροστά σε 5000 φιλάθλους, η Ίνις Βαρέζε, μπήκε πολύ δυνατά στο παιχνίδι και προηγήθηκε με 10-22 και 20-32, όμως με μία αντεπίθεση στα τελευταία λεπτά του ημιχρόνου, η Ρεάλ μείωσε σε 34-39. Στο δεύτερο ημίχρονο και με τον Καμπρέρα να κάνει για άλλη μία φορά μεγάλο παιχνίδι, οι Μαδριλένοι ισοφάρισαν σε 61-61 στο 31ο λεπτό, ενώ στο 38' η “Βασιλισσα” βρέθηκε με 4 πόντους μπροστά (78-74). Το τελικό 84-82, σκόρπισε θύελλα ενθουσιασμού σε όλη την Ισπανία και σε όλους τους φίλους της Ρεάλ σε όλον τον κόσμο, αλλά κυρίως επιβεβαίωσε ότι η ανανεωμένη αυτή ομάδα άξιζε την κορυφή της Ευρώπης. Και αυτό πέτυχε...