Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Κύριε Ράφα μου, αλλιώς ονειρευόμαστε τη Ρεάλ…


Του Κώστα Βαϊμάκη από το koolnews.gr

Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι απλά ένας τεράστιος ποδοσφαιρικός σύλλογος. Δεν είναι απλά η πιο δημοφιλής ομάδα στον κόσμο. Δεν είναι μόνο αυτή που έχει δέκα κούπες με «μεγάλα αυτιά» στην τροπαιοθήκη της.
Η Ρεάλ Μαδρίτης, είτε τη συμπαθείς, είτε όχι, είτε είσαι φίλος της, είτε «εχθρός» της, είναι το μεγαλύτερο μαγαζί – γωνία στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Και ένα τέτοιο «μαγαζί», δεν μπορεί να παίζει μόνο για το αποτέλεσμα και τα ποντουλάκια της νίκης, αφήνοντας σε δευτερότριτη μοίρα το θέαμα.

Το κοινό στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» ξέρει μπάλα. Για την ακρίβεια, ξέρει πολλή μπάλα, διότι τα μάτια του όλα αυτά τα χρόνια, έχουν δει θαυμαστά πράγματα και παίκτες που έμοιαζαν να έχουν κατέβει από ένα άλλον γαλαξία για να κλωτσήσουν το τόπι φορώντας τη λευκή φανέλα της Βασίλισσας – το «Γκαλάκτικος» δεν ήταν καθόλου τυχαίος προσδιορισμός. Το κοινό αυτό λοιπόν, στο παιχνίδι με την Παρί και τη νίκη με 1-0 δυσφόρησε, γκρίνιαξε, σφύριξε, αγανάκτισε με αυτό που έβλεπε, δεν ανεχόταν να βλέπει τη Ρεάλ σε ρόλο παθητικό και την Παρί να επιτίθεται κατά κύματα, δεν άντεχε την εικόνα των αμυντικών να πετάνε τη μπάλα «στα μνήματα», ίσα – ίσα για να φύγει μακριά από την περιοχή του Κέιλορ Νάβας. Το κοινό στο «Μπερναμπέου» θέλει να βλέπει μια ομάδα που να κυριαρχεί στο γήπεδο, να κάνει φάσεις, να αμύνεται όταν πρέπει και να ξεδιπλώνεται στην αντεπίθεση με ταχύτητα φωτός, να παριστάνει ότι είναι στα σκοινιά κι εκεί που ο αντίπαλος νιώθει ότι θα της ρίξει το τελειωτικό χτύπημα, να βλέπει τη μπάλα στα δικά του δίχτυα.

Ο Ράφα Μπενίτεθ έχει μια άλλη προσέγγιση πάνω στο παιχνίδι: ήρθε το καλοκαίρι για να κυνηγήσει το όνειρό του, στη μεγαλύτερη επαγγελματική πρόκληση της καριέρας του, μέσα σε αμφισβήτηση και μπόλικη κουβέντα για το αν κάνει ή δεν κάνει, μετά από κοτζάμ Μουρίνιο και Αντσελότι. Και αποφάσισε ότι το jogo bonito και τα over 5 γκολ στα παιχνίδια είναι πολύ ωραία πράγματα για να χαίρεται ο κόσμος, αλλά τα 5-2 με την Έλτσε και τα 6-3 με την Εϊμπάρ εύκολα γίνονται 1-3 από τη Μπαρτσελόνα ή 0-2 από την Ατλέτικο. Αποφάσισε λοιπόν όχι απλά να «μάθει» στην ομάδα του να παίζει άμυνα, αλλά να βασίσει το παιχνίδι της Ρεάλ στην καλή ανασταλτική λειτουργία, να αφήσει το θέαμα σε δεύτερο πλάνο και να βάλει σε περίοπτη θέση στο ποδοσφαιρικό κάδρο το «μηδέν» πίσω, στη λογική ότι η ομάδα έχει τέτοια μεσοεπιθετική ποιότητα, που θα βρίσκει τον τρόπο να βάζει τα γκολ που χρειάζεται ακόμα κι από μια προσωπική ενέργεια του Κριστιάνο, του Μπέιλ, του Μπενζεμά, του Χάμες, του Ίσκο ή κάποιου άλλου.

Και είναι αυτή όντως μια ψαγμένη ποδοσφαιρική λογική, μια έξυπνη επιλογή, ενδεχομένως και μια συνταγή επιτυχίας, αλλά όχι για τη Ρεάλ. Όχι γι' αυτή την ομάδα, που έχει μάθει να ζει αλλιώς και το οξυγόνο των φίλων της δεν ήταν ποτέ το «πρέπει να νικήσω πάση θυσία και με κάθε τρόπο» , αλλά το «θέλω να βάλω όσα περισσότερα γκολ μπορώ, προσφέροντας το καλύτερο θέαμα που μπορώ να προσφέρω». Και φυσικά υπάρχουν ένα κάρο δικαιολογίες και ελαφρυντικά για την εικόνα με την Παρί (έξω ο Μπενζεμά και ο Μπέιλ, ανέτοιμος για 90λεπτο ο Χάμες, «σκασμένος» από τα συνεχόμενα ματς ο Ίσκο, μόνος κι έρημος μπροστά ο Κριστιάνο) – αλλά στη Ρεάλ δεν μπορούν ποτέ να υπάρχουν δικαιολογίες. Με Κασεμίρο και με Χεσέ, με Λούκας και Νάτσο, με οποιονδήποτε φοράει τη φανέλα αυτή, η Ρεάλ «οφείλει» να είναι Ρεάλ κι αυτοί που φοράνε τη στολή αυτή, να μεταμορφώνονται σε σούπερ – ήρωες, με σπέσιαλ δυνάμεις.


Μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής φέτος ο Ράφα με τη Ρεάλ. Να πάρει πρωτάθλημα ή Τσάμπιονς Λιγκ ή και τα δυο μαζί, μπορεί να πάρει το τρεμπλ. Να θεωρηθεί σούπερ – επιτυχημένος από την πρώτη του χρονιά στη Μαδρίτη, να κάνει ρεκόρ με το μικρότερο παθητικό στην άμυνα. Δεν θα κάνει ποτέ όμως ρεκόρ επιθετικής συγκομιδής, δεν θα μαγέψει η δική του Ρεάλ τα πλήθη με τη μπάλα που παίζει, δεν θα χορτάσουμε γκολ και θέαμα. Θα είναι μια ομάδα του «πρέπει» κι όχι του «θέλω». Οπότε καλά και άγια όσα κάνει φέτος ο Ράφα Μπενίτεθ, αλλά θα πρέπει να τα κάνει με στυλ, με το στυλ της Ρεάλ, παντρεύοντας τη δική του φιλοσοφία με αυτή της συγκεκριμένης ομάδας. Ακούγεται δύσκολο, αλλά ποιος είπε ότι είναι εύκολη υπόθεση να κάθεσαι στον πάγκο αυτής της ομάδας;