Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Αντιστάθηκε η Μπαρτσελόνα; Μπα…. Ιδού η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ιστορία!


 … και ο σπόνσορας "Banca Catalana". Διαβάστε. Και μάθετε!

Δύο ποδοσφαιριστές που καθόρισαν την Μπαρτσελόνα σαν ομάδα, ο Λάσλο Κουμπάλα και ο Γιόχαν Κρόιφ, δύο παίκτες που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης... 

1. Η περίπτωση Κουμπάλα

Ο Λάσλο Κουμπάλα υπήρξε ένας από τους πλέον αδικημένους Ούγγρους ποδοσφαιριστές, αφού η ιστορία του αρνήθηκε το χώρο που κανονικά του έπρεπε από τη "χρυσή ομάδα" των Μαγυάρων της δεκαετίας του ’50. Γεννημένος την ίδια χρονιά με τον Φέρεντς Πούσκας (1927), δεν απόλαυσε ποτέ τη δόξα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, έστω κι αν τα προσωπικά κατορθώματά του είχαν προλάβει την επιτυχία των Ούγγρων στη διοργάνωση της Ελβετίας και ήταν ήδη πιο ξακουστός στην Ευρώπη από τους μετέπειτα διάσημους συμπατριώτες του. Τον Ιανουάριο του 1949 η Ουγγαρία γίνεται κομουνιστικό κράτος και ο Κουμπάλα αυτομολεί στο πίσω μέρος ενός φορτηγού.

Ο Κουμπάλα γίνεται μέλος μίας ομάδας με πολιτικούς πρόσφυγες κυρίως από την ανατολική Ευρώπη. Επειδή η πλειοψηφία των παικτών είναι Ούγγροι, την ονομάζει Χανγκάρια. Σε αυτήν προσχωρεί και η ομάδα κάνει περιοδεία σε διάφορες χώρες, ώστε να βγάλει χρήματα και οι παίκτες της να κερδίσουν συμβόλαια στο εξωτερικό, αφού δεν ήταν δυνατό να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Στην Ισπανία δίνει δύο φιλικά κόντρα σε μία μικρή ομάδα της Μαδρίτης, μία τύποις εθνική Ισπανίας και την Εσπανιόλ. Ο Κουμπάλα μαγεύει και στα τρία παιχνίδια και προσελκύει τα βλέμματα της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα, της τελευταίας μέσω του αρχισκάουτ της, Τζουζέπ Σαμιτιέρ.

Ο Αγγλος δημοσιογράφος Φιλ Μπολ στο βιβλίο του "Morbo" αναφέρεται σε ένα περιστατικό που φέρεται να έπαιξε ρόλο στο να ντυθεί με την "μπλαουγκράνα" φανέλα ο 23χρονος μεσοεπιθετικός. Ο Σαμιτιέρ είχε βρει τον Κουμπάλα και τον είχε πάρει μαζί του με προορισμό την Βαρκελώνη ώστε να υπογράψει συμβόλαιο. Δεν του είχε αποκαλύψει την ταυτότητά του, όμως, και ο Κουμπάλα, που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη Ρεάλ σε εκείνο το σημείο, θεώρησε ότι πήγαιναν στη Μαδρίτη για να υπογράψουν με τους "μερέγκες". Ο Ούγγρος, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είχε εθισμό στο αλκοόλ και μεθούσε αρκετά συχνά. Κάτι τέτοιο έπραξε και εκείνη την ημέρα και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φέρεται να ορκίστηκε στον Σαμιτιέρ ότι είχε δει μία πινακίδα να γράφει "Βαρκελώνη", ενώ αυτός έπρεπε να πάει στη Μαδρίτη. Ο Σαμιτιέρ του είπε να πέσει να κοιμηθεί και λίγες ώρες αργότερα ο Κουμπάλα ανήκε στους Καταλανούς.

Η τιμωρία της FIFA, μετά την καταγγελία της ουγγρικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας για την προσπάθεια να σπάσει το συμβόλαιό του όταν βρισκόταν στην Ιταλία, για την έξοδο από τη χώρα χωρίς άδεια και την λιποταξία, δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί αμέσως με τη νέα ομάδα του. Χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τον Οκτώβριο του 1951, ώστε να κάνει το επίσημο ντεμπούτο με τον σύλλογο (είχε παίξει σε δύο φιλικά και είδε δείξει την αξία του) στο Copa del Generalisimo, το κύπελλο Ισπανίας.

Την ίδια χρονιά, μετά από κινήσεις του δικτάτορα Φράνκο, πήρε και την ισπανική υπηκοότητα, που του επέτρεπε να αγωνιστεί στην εθνική Ισπανίας. Η συμβολή του Ισπανού Στρατηγού στην ένταξη του Ούγγρου πρόσφυγα στην ισπανική κοινωνία αποτέλεσε κομβικής σημασίας για την πολιτική που ακολουθούσε όσον αφορά το καθεστώς του και το ποδόσφαιρο. Οι ενέργειες του Φράνκο ώστε ο ποδοσφαιριστής να γίνει μέλος της Ισπανίας υπογράμμισαν την απόδραση του Κουμπάλα από την Ουγγαρία, ώστε να "γλιτώσει" από τα δεινά του κομουνισμού, με την δυτική Ισπανία να τον περιθάλπει στους "κόλπους" της. Η συγκεκριμένη προπαγάνδα έπαιξε σημαντικό ρόλο σε μία περίοδο που κυριαρχούσε ο Ψυχρός Πόλεμος και η Ισπανία όφειλε να δείξει σε ποιο "στρατόπεδο" προσχωρεί.

Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή. Ο Κουμπάλα ηγήθηκε της πιο "χρυσής" εποχής του συλλόγου μέχρι τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οδηγώντας την από την πρώτη του σεζόν στην κατάκτηση πέντε τροπαίων στην ίδια χρονιά. Η "Barca de les Cinc Copes" κατέκτησε το πρωτάθλημα, το κύπελλο, το Κόπα Λατίνα, το Κόπα Εβα Ντουάρτε και το Κόπα Μαρτίνι Ρόσι μέσα στη σεζόν 1951-1952, επίτευγμα που ξεπεράστηκε μόνο από την Μπαρτσελόνα των έξι τροπαίων στη σεζόν 2008-2009.

Συμπέρασμα; ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΚΟ ΚΑΙ ΤΟ… ΠΟΤΟ Ο ΚΟΥΜΠΑΛΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΡΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ!

2. Πώς πήραν οι τάχα μου επαναστάτες τον Γιόχαν Κρόιφ

Η μεταμόρφωση του συλλόγου με τον Κουμπάλα είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, που η διοίκηση της Μπαρτσελόνα, υπό την προεδρία του Φρανσέσκ Μιρό Σανς, αποφάσισε να μετακομίσει σε ένα μεγαλύτερο γήπεδο από το "Λες Κορτς". Το 1954 άρχισε η κατασκευή του "Καμπ Νου" για την οποία συνέβαλε για ακόμα μία φορά ο δικτάτορας Φράνκο. Το 1957 ολοκληρώθηκε και η Μπαρτσελόνα, μαζί με τον Κουμπάλα, μετακόμισαν στο νέο, επιβλητικότερο "σπίτι" τους. Τα επιτεύγματά του καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο σύλλογο, το 1999, οδήγησαν τους φιλάθλους να τον αναδείξουν ως τον σπουδαιότερο ποδοσφαιριστή που έχει φορέσει τη φανέλα της ομάδας στα 100 χρόνια (τότε) ύπαρξής της, μπροστά και από τον Γιόχαν Κρόιφ.

Ο Κρόιφ από το 1973 έχει μπει στην πραγματικότητα του συλλόγου, έχει γίνει κομμάτι της ιστορίας του και έχει καθορίσει εν πολλοίς την εξέλιξή της από μία ομάδα που αγκομαχούσε να διακριθεί στη δεκαετία του σε αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες δύο δεκαετίες και δη στην αρχή της προηγούμενης και στο τέλος της τρέχουσας.

Η σεζόν 1973-1974 άρχισε με τον Κρόιφ να ανήκει ακόμα στον Αγιαξ. Οπως κάθε αρχή της σεζόν, έτσι και τότε οι παίκτες συγκεντρώθηκαν να ψηφίσουν αρχηγό. Ο ηγέτης κάθε προηγούμενη σεζόν ήταν ο Κρόιφ, ωστόσο την προκειμένη περίπτωση υπήρχε και συναγωνιστής, ο Πιτ Κάιζερ. Ο τότε 30χρονος ακραίος μέσος κέρδισε με οριακή διαφορά στην ψηφοφορία και ο Κρόιφ έλαβε το μήνυμα. Μέσα σε μία ώρα είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά στον πεθερό του ο οποίος εκτελούσε χρέη μάνατζερ, Κορ Κόστερ, ζητώντας του να αναθερμάνει τις επαφές του με την Μπαρτσελόνα. Ο νόμος περί απαγόρευσης μεταγραφής αλλοδαπών στην Ισπανία επρόκειτο να αρθεί και ο δρόμος είχε ανοίξει. Το μόνο που έμενε ήταν οι Καταλανοί να ικανοποιήσουν τον ίδιο και τον ολλανδικό σύλλογο οικονομικά, αφού θα αποκτούσαν ό,τι καλύτερο υπήρχε στην ποδοσφαιρική οικουμένη εκείνη την περίοδο. Και τα χρήματα για τον Κρόιφ, όπως είχε αποδείξει με τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια σε Αγιαξ και κυρίως σε εθνική Ολλανδίας, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και στις αποφάσεις του.

Η λύση δόθηκε από τους πλέον υψηλά ιστάμενους της καταλανικής κοινότητας και υπό την ανοχή-αρωγή του δικτάτορα Φράνκο, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε σταματήσει να ασχολείται με το ποδόσφαιρο, έχοντας να αντιμετωπίσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις της βασικής οργάνωσης ΕΤΑ, οι οποίες απειλούσαν την παραμονή του καθεστώτος στην ηγεσία της χώρας. Ο Τζόρδι Πουζόλ, ο πρώην πρόεδρος της καταλανικής κυβέρνησης και εκ των ιδρυτών της τράπεζας "Banca Catalana" το 1959 (μαζί με τον πατέρα του Φλορένσι Πουζόλ και τον Φρανσέσκ Καμπάνα) στην αυτοβιογραφία του "Memories 1930-1980" παραδέχεται ότι κίνησε τα νήματα ώστε να καταστεί δυνατή η απόκτηση του Κρόιφ από την Μπαρτσελόνα.

Ο Μανουέλ Ορτίνεθ, ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της "Banco Industrial de Catalunya", η οποία ήταν η κύρια μέτοχος της "Banca Catalana" ήρθε σε επαφή με όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς συνδέσμους που διέθετε στη Μαδρίτη και πρόλαβε εγκαίρως να βρει τα χρήματα μέσω ξένων κεφαλαίων ώστε να αποζημιωθεί ο Αγιαξ με (σημερινά χρήματα) 1.087.000 ευρώ (παγκόσμιο ρεκόρ εποχής) για τη μεταγραφή και να αντέξει η Μπαρτσελόνα και τον μισθό του Κρόιφ. Η μεταγραφή ολοκληρώθηκε μετά βαΐων και κλάδων, έστω κι αν ο Ολλανδός δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί εξ αρχής με τον απαγορευτικό κανονισμό να ισχύει μέχρι και την 7η αγωνιστική.

Συμπέρασμα; ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΚΟ Ο ΚΡΟΪΦ ΕΠΑΙΞΕ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ!

3. Ο Ντι Στέφανο αρνήθηκε να παίξει σε αυτούς!

Ο Αλφρέδο ντι Στέφανο υπήρξε ο κορυφαίος των κορυφαίων της Ρεάλ Μαδρίτης τη δεκαετία του ’50, ωστόσο ήταν και το πρόσωπο που δίχασε όσο ποτέ άλλοτε τις δύο ομάδες. Η μεταγραφή του στη Ρεάλ πέρασε από χίλια κύματα, αφού ενεπλάκη η Ρίβερ Πλέιτ, η Μιγιονάριος, η Μπαρτσελόνα, η οποία υποστηρίζει ότι τον είχε υπογράψει πρώτη, πολιτικοί και δικαστήρια.

Στις 13 Μαΐου 1953 η saeta rubia (σ.σ. ξανθιά σαΐτα) προσγειώνεται στη Βαρκελώνη. Ο Αλφρέδο ντι Στέφανο έχει κλείσει στην Μπαρτσελόνα, παίζει και σε κάποια φιλικά αλλά τον Οκτώβριο ο Αργεντινός καταλήγει στη Ρεάλ αφού η ομάδα του, η κολομβιανή Μιγιονάριος γνωστοποιεί πως είχε συμφωνήσει με τους Μαδριλένους για την πώλησή του. Η Λίγκα αποφάσισε να αγωνίζεται ο παίκτης εναλλάξ (!) σε Ρεάλ και Μπάρτσα για τέσσερις σεζόν (μια στη μία και μια στην άλλη), ξεκινώντας από τη Βαρκελώνη.

Στα πρώτα ματς όμως είναι (επίτηδες) απογοητευτικός και εντέλει πωλείται στη Ρεάλ. Η –λαμπρή- συνέχεια είναι γνωστή! Πάντως οι «μπλαουγράνα» λένε, ακόμη και σήμερα, ότι εκβιάστηκαν από τον Φράνκο για να τον παραχωρήσουν, ο αείμνηστος πια Ντι Στέφανο επέμενε ότι πήγε στη Ρεάλ… νόμιμα.

Συμπέρασμα; Ο ΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟ ΕΠΑΙΞΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΕΞ’ ΑΡΧΗΣ: ΣΤΗ ΡΕΑΛ!