Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Ηταν πετυχημένος στη Ρεάλ ο Μουρίνιο ή όχι;



 Του Νίκου Μποζιονέλου

Είναι το debate της εποχής, η αποτίμηση της τριετίας του Ζοσέ Μουρίνιο στη Ρεάλ μετά την απόλυση του Πορτογάλου από την Τσέλσι και τη φημολογία / πληροφορία ότι ο Ράφα Μπενίτεθ δεν θα πρέπει να αισθάνεται και πολύ άνετα. Ηταν πετυχημένος στη Ρεάλ ο Μουρίνιο ή όχι; Φυσικά και ήταν!

Ο Special One έδωσε στους Μαδριλένους κάτι που είχαν απωλέσει επί ημερών Σούστερ, Ράμος και Πελεγρίνι: το να κερδίζουν τις παρτίδες με τη Μπαρτσελόνα και το γόητρό τους, πίσω. Οχι μόνο κάλυψε μια απόσταση που έμοιαζε χάος αλλά θεράπευσε το κόμπλεξ ενάντια σε μια από τις καλύτερες ομάδες, κακά τα ψέματα, όλων των εποχών.

Ο Ζοσέ ξεκίνησε την πρώτη σεζόν, μ’ ένα κύπελλο. Εναντίον της Μπαρτσελόνα. Συνέχισε, τη δεύτερη σεζόν, μ’ ένα πρωτάθλημα. Εναντίον της Μπαρτσελόνα. Την τρίτη σεζόν, πλέον ήξεραν ότι μπορούν. Οπου τους πέτυχαν τετ-α-τετ τους Καταλανούς, τους κατάφεραν. Στο Σούπερ Καπ, στο κύπελλο, στο πρωτάθλημα. Τα 2-6 και τα 5-0 μπήκαν στο αρχείο (για να επανέλθουν επί... Μπενίτεθ).


Τι δεν κατάφερε ο Πορτογάλος σε αυτά τα τρία χρόνια; Το decima, την ψύχωση, το απωθημένο. Ηρθε στην πρώτη χρονιά με αυτόν απόντα, επί Αντσελότι.


Ξέρετε όμως ποια είναι η διαφορά; Οτι ο Αντσελότι οδήγησε στο δέκατο την ομάδα που είχε φτιάξει ο Μουρίνιο ενώ ο Μουρίνιο, τέσσερα χρόνια πριν, δεν είχε παραλάβει μια Ρεάλ που σάρωνε κι ήρθε μετά αυτός και τη χάλασε. Είχε παραλάβει των Ρεάλ των συνεχόμενων αποκλεισμών (όχι μία και δύο αλλά έξι συνεχόμενες χρονιές) στους «16» του Champions League! Να θυμίσω; Από Γιουβέντους, από Μπάγερν, από Λυών, από Ρόμα με δύο ήττες, από Λίβερπουλ με δύο ήττες, από Αρσεναλ.


Ο Μουρίνιο τη Ρεάλ, από έξι σερί νοκ-άουτ στους «16», την πήγε σε τρεις σερί ημιτελικούς. Ο πρώτος ήταν με τη Μπαρτσελόνα, όταν ακόμη δεν είχε βρει τον τρόπο εναντίον της και η αυστηρή αποβολή του Πέπε την αποτελείωσε. Κι όταν ένιωσε πως τον βρήκε, του βγήκαν οι Γερμανοί. Την πρώτη φορά Μπάγερν όπου ξεψύχησε στο τέλος, στη ρεβάνς, και τη δεύτερη η Ντόρτμουντ όπου αν είχε ακόμη 5-6 λεπτά στο "Μπερναμπέου" το 3-0 ήταν θέμα χρόνου.


Λέει κάτι ότι η Ρεάλ το πήρε με τον Αντσελότι το δέκατο και όχι με τον Μουρίνιο; Σε μένα πολλά. Η Τσέλσι πήγε τελικό για πρώτη φορά με τον Αμπραχαμ Γκραντ και δίπλα του τον Χενκ τεν Κάτε και το κατέκτησε με τον Ρομπέρτο ντι Ματέο! Ούτε με τον Μουρίνιο, ούτε με τον Ρανιέρι, ούτε με τον Σκολάρι, ούτε με τον Χίντινκ, ούτε με τον Αντσελότι, ούτε με τον Βίλας-Μπόας.

Ε
πειδή η αξία του... εχθρού αντικατοπτρίζει και τη δική σου, η τριετία του Μουρίνιο έπεσε ακριβώς επάνω σε μια Μπαρτσελόνα εκπληκτική. Μια Μπάρτσα που δημιούργησε κάτι, με υπομονή ετών και δουλειά δεκαετιών, μια ομάδα υπόδειγμα. Και κατόρθωσε μέσα σε τρία χρόνια να επαναφέρει το dna της Ρεάλ εκεί που έπρεπε να ήταν: όχι κάτω από τους Καταλανούς αλλά δίπλα τους, ισάξια αντίπαλο.

Ο άνθρωπος που έκανε... παπάδες με μια Πόρτο όνειρο στο ξεκίνημά του, ο προπονητής που οδήγησε την Τσέλσι σε πρωτάθλημα ύστερα από 50 χρόνια, ο εμπνευστής που έκανε τη loser Ιντερ να παίζει στον τελικό του Champions League σαν τον σκύλο με τη γάτα την Μπάγερν ήταν ο Μουρίνιο. Ο οποίος έκανε ένα τεράστιο λάθος στη Μαδρίτη: αποδέχθηκε τα "θέλω" του αφεντικού του και επέτρεψε στην κλίκα των αποδυτηρίων να παραμείνει, θεωρώντας ότι μπορεί να την ελέγξει. Ικερ Κασίγιας και Σέρχιο Ράμος οι επικεφαλής αυτής, με τους παίκτες να του γυρίζουν στο τέλος την πλάτη θεωρώντας ότι πέτυχαν, ό,τι πέτυχαν, επειδή το άξιζαν και όχι επειδή είχαν καλό προπονητή.

Εν κατακλείδι; Λογικά ο Μουρίνιο δεν επιστρέφει στη Μαδρίτη, τουλάχιστον άμεσα. Επιθυμία μου είναι το "Ζοσέ γύρνα ή έστω τηλεφώνα", ρεαλιστικά ο Πέρεθ θα στηρίξει τον Μπενίτεθ μέχρι τέλους αλλά θα έχει βρει προπονητή για του χρόνου, κλασικά, από τον Μάρτιο. Εξίσου κλασικά, η "Marca" θα τον αποκαλύψει σε ανύποπτο χρόνο. Αν θα είναι Πορτογάλος ή άλλης ράτσας και φιλοσοφίας, ουδείς γνωρίζει...