Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Η μπάλα τιμώρησε την κλοπή


Του Νίκου Μποζιονέλου από την εφημερίδα «Sportday»

Είναι δίκαιο να κρίνεται ένα τρόπαιο στα πέναλτι; Μήπως να το μοιράζονταν οι φιναλίστ; Δεν θα ήμουν αρνητικός ωστόσο οι κανόνες είναι αυτοί. Και έτσι κρίθηκαν τίτλοι και τίτλοι… Ουδείς θυμάται ότι το 2012 η Μπάγερν, το 2008 η Τσέλσι, το 2005 η Μίλαν και το 2003 η Γιουβέντους δεν λύγισαν σε 120 λεπτά. Αλλά δεν πήραν την… κούπα με τα μεγάλα αυτιά, ελέω πέναλτι. Στη λίστα της λήθης, από χθες, και η Ατλέτικο.

Η οποία Ατλέτικο δεν έχει το ειδικό βάρος της φανέλας που απαιτούν τέτοια παιχνίδια. Στο «Σαν Σίρο», αφού ήταν ανύπαρκτη για ένα ημίχρονο, η ψυχολογία άλλαξε άρδην: έχασε πέναλτι, έκανε (επιτέλους) φάσεις, ισοφάρισε. Η ψυχολογία τούτη τη φορά, εν αντιθέσει με το 2014, ήταν με το μέρος της στην παράταση: ο Ρονάλντο ωσεί παρών, ο Μπέιλ κουτσός, ο Μόντρις σκασμένος και ο Κρόος… στον πάγκο, σε μια απόφαση από πλευράς Ζιντάν αν μη τι άλλο ρηξικέλευθη. Το εκμεταλλεύτηκε ο Ντιέγο Σιμεόνε; Οχι. Νωχελική και στωική η ομάδα του, τα έχασε: δεν γνωρίζει πώς να διεκδικεί ένα παιχνίδι, μόνο να το κλέβει. Και με γνώμονα τούτο, ο «Τσόλο» κάπου τα έχασε, δεν εκμεταλλεύτηκε τα λάθη (εννοείται ελέω απειρίας) του Ζιντάν και άφησε τον αγώνα να τον οδηγήσει η μοίρα: στα πέναλτι.

«Δεν παίζεις τους τελικούς, τους κερδίζεις» είχε πει κάποτε μια ψυχή: και έφτιαξε μια ομάδα που πραγματικά έχει μέταλλο, ψυχή, αποφασιστικότητα. Τι λείπει; Ακριβώς αυτό, ότι δεν παίζει: ο Σιμεόνε το είχε εκστομίσει.

Η Ρεάλ Μαδρίτης έφτασε ήδη τα 11 τρόπαια αφήνοντας τη Μίλαν στα 7, είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος του πλανήτη ακριβώς για αυτόν τον λόγο και από σήμερα ανοίγει νέα σελίδα: πιθανώς χωρίς τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος χθες έχασε πολύ σε δημοτικότητα…