Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

«Σέρχιο» σημαίνει «ο μπαμπάς σας» και Ράμος σημαίνει «να σέβεστε»


Του Κώστα Βαϊμάκη από το koolnews.gr

Τη Ρεάλ Μαδρίτης μπορείς να τη λατρεύεις ή μπορείς να τη μισείς. Να τη θεωρείς τη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου ή το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό κατεστημένο. Γούστα είναι αυτά.
Και για τον Κριστιάνο Ρονάλντο ισχύουν πάνω - κάτω τα ίδια: τον λατρεύεις ή τον μισείς ή λατρεύεις να τον μισείς. Ή μπορείς απλά να θαυμάζεις όλα αυτά που κάνει στο γήπεδο και παράλληλα να κοροϊδεύεις τα καραγκιοζιλίκια του, την έπαρσή του, τα βγαλμένα φρύδια του ή οτιδήποτε άλλο. «Στα φρύδια του μας γράφει» θα έλεγε κάποιος, σχόλιο από το οποίο παίρνω απόσταση από δω μέχρι τη Μαδρίτη.

Ο Σέρχιο Ράμος όμως είναι μια διαφορετική περίπτωση. Σεβιγιάνος που έγινε Μαδριλένος πριν πολλά - πολλά χρόνια, αρχηγός της ομάδας, ένας από τους λιγοστούς Ισπανούς που παίζουν στη «Βασίλισσα», ηγετική φυσιογνωμία εντός  και εκτός αγωνιστικών χώρων. Έχει άποψη και την εκφράζει. Τα έβαλε κάποτε με κοτζάμ Μουρίνιο (και νίκησε...). Είναι το μαδριλένικο αντίβαρο σε κάθε Πικέ και κάθε Ντάνι Άλβες που έβγαιναν ή βγαίνουν και λένε χαζομάρες για τη Ρεάλ, αλλά με κάποιον τρόπο με τους Καταλανούς «εχθρούς» πάντα τα βρίσκανε στην Εθνική και δεν άφησε τις οπαδικές διαφορές να γαριάσουν τη φανέλα των «Φούριας Ρόχας».

Όποιος θέλει, μπορεί να κάτσει και να ψάχνει στατιστικά και νούμερα, για να ερμηνεύσει για ποιους λόγους θεωρείται ο Σέρχιο Ράμος τόσο σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Πόσες συμμετοχές έχει, πόσα γκολ και πόσα απ' αυτά τα γκολ μπήκαν όταν η μπάλα έκαιγε και η ομάδα του ήταν με την πλάτη στον τοίχο. Μάταια: δεν μπορούν αυτά τα στατιστικά να αποτυπώσουν το μεγαλείο ενός ποδοσφαιριστή που δεν είναι επιθετικός ή επιτελικός μέσος ώστε να μετράμε γκολ και ασίστ, που δεν είναι τερματοφύλακας ώστε να λέμε πόσα πέναλτι έπιασε ή πόσα λεπτά κράτησε απαραβίαστη την εστία του.

Ο αμυντικός είναι ένας αδικημένος επαγγελματίας: κανείς ποτέ δεν θα κάτσει να μετρήσει πόσα σωτήρια τάκλιν έκανε. Πόσες φορές πρόλαβε μια πάσα, που αν πέρναγε, θα είχε τετ-α-τετ ο αντίπαλος επιθετικός. Πόσες φορές έδιωξε πάνω στη γραμμή και πόσες φορές δεν λογάριασε τη σωματική του ακεραιότητα και μπήκε «με όσα» σε μια φάση για να γλιτώσει ένα σίγουρο γκολ. Η στατιστική δεν θα αποτυπώσει πόσες χιλιάδες άλματα χρειάστηκε να κάνει και πόσες φορές τράκαρε το κεφάλι του με άλλο κεφάλι, για μια διεκδικούμενη κεφαλιά. Η στατιστική δεν θα μιλήσει ποτέ για τις φορές που έσφιξε τα δόντια και έπαιξε τραυματίας διότι η ομάδα του δεν είχε άλλη αλλαγή, για τις φορές που έκανε ένεση και μπήκε να παίξει διότι δεν υπήρχε άλλος, για τις χιλιάδες φορές που έβαλε τις φωνές στους συμπαίκτες του για να ξυπνήσουν.

Όποιος θέλει, ας επιχειρήσει να προσεγγίσει το μεγαλείο του Σέρχιο Ράμος από εκείνο το γκολ που έβαλε σε εκείνον τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ή εκείνα στο Μόναχο ή τα άλλα στη Νάπολι ή τότε που «καθάρισε» για τη Ρεάλ μέσα στο «Καμπ Νου». Δικαίωμα του καθενός να κοιτάει το δέντρο και να χάνει το δάσος. Εμείς οι υπόλοιποι που δεν ανακαλύψαμε το ποδόσφαιρο χθες, που εκτιμάμε μερικά πράγματα παραπάνω από «εκείνον που βάζει τα γκολ», που θαυμάζουμε τους παίκτες που έχουν κακάλα και δεν κρύβονται, που θέλουμε να βλέπουμε να πέφτει και καμιά κλωτσιά πού και πού σε ένα άθλημα που παίζεται με τα πόδια, θα προσεγγίζουμε διαφορετικά το φαινόμενο «Σέρχιο Ράμος». Και θα βάζουμε τον αρχηγό της Βασίλισσας, δίπλα στους πραγματικά σπουδαίους της σύγχρονης ιστορίας, δίπλα στους Καναβάρο, τους Πουγιόλ και τους Ρίο Φέρντιναντ, αλλά σίγουρα παραπάνω  από τους σπουδαίους αμυντικούς του «σήμερα», τον κάθε Τιάγκο Σίλβα, Κομπανί ή όποιον άλλον.