Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ένα τραγούδι απ' τ' Αλγέρι....


Του Κώστα Βαϊμάκη από το koolnews.gr

«Η Ρεάλ πήρε το πρωτάθλημα με σπρώξιμο από τη διαιτησία». «Ο Κριστιάνο φέτος ήταν ανύπαρκτος». «Ο Σέρχιο Ράμος έπρεπε να παίρνει μια κόκκινη ανά δυο παιχνίδια». «Ήταν κωλόφαρδη η Ρεάλ». «Η Μάλαγα άνοιξε τα πόδια της στο τελευταίο ματς».
Αυτές και άλλες πολλές σαχλαμάρες λέγονται και γράφονται τις τελευταίες μέρες, σε μια απελπισμένη προσπάθεια κάποιων να μειώσουν μια πέρα για πέρα δίκαιη κατάκτηση του πρωταθλήματος και να προσφέρουν ένα άλλοθι αποτυχίας στη Μπαρτσελόνα, σε μια ομαδάρα που δεν το έχει καμία ανάγκη. Δεν είναι όμως καθόλου τυχαίο, που κανένας μα κανένας, δεν έχει πιάσει στο στόμα του τον τεράστιο «Ζιζού».

Ο Ντελ Μπόσκε ήταν «ταβερνιάρης», ο Πελεγκρίνι «λογιστής», ο Αντσελότι «δημοσιοσχεσίτης και πι-αρ-ιτζής» και ο Ράφα Μπενίτεθ «κάπελας». Φυσικά ο Ζοσέ Μουρίνιο ήταν «αλαζόνας, ξερόλας και εγωπαθής» - παρότι με αυτόν πήρε η Ρεάλ Μαδρίτης το τελευταίο της πρωτάθλημα μέχρι το φετινό. Τους περνάνε γενεές δεκατέσσερις τους προπονητές στην Ισπανία (ειδικά στη Ρεάλ), κουνάνε λευκά μαντήλια, τους «την πέφτουν» οι πάλιουρες της ομάδας, οι Ισπανοί, οι λάτιν, οι φάτην, οι «φίλοι Ρονάλντο» και πάει λέγοντας. Αν στραβώσει το πράγμα, αν χαλάσουν τα αποδυτήρια, δεν φτιάχνουν ούτε με παρέμβαση του ΟΗΕ - αρχίζουν οι «διαρροές», οι κόντρες, οι καυγάδες και τα ξεκατινιάσματα. «Και τι μιλάς εσύ; Έχεις παίξει ποτέ σου μπάλα;», είχε πει κάποτε ο Σέρχιο Ράμος στον Μουρίνιο, την ίδια ώρα που η Σάρα Καρμπονέρο, σύντροφος του Κασίγιας, είχε «όλως τυχαίως» όλο το αποκλειστικό ρεπορτάζ από κάθε μανούρα που γινόταν στις προπονήσεις της Ρεάλ...

Ο Ζινεντίν Ζιντάν ανέλαβε τη Ρεάλ πριν από ενάμιση περίπου χρόνο. Χωρίς προπονητικά γαλόνια στο πέτο, με μόνη προϋπηρεσία στη Ρεάλ Β, κλήθηκε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στον δυσκολότερο και απαιτητικότερο και ηλεκτρικότερο πάγκο του κόσμου. Από τη στιγμή που ανέλαβε, ήταν λες και την άγγιξε με ένα μαγικό ραβδάκι, λες και την πασπάλισε με τη δική του αστερόσκονη: το σκορποχώρι έγινε Ομάδα, έτρεξε ένα απίθανο σερί νικών και έχασε τελικά το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες. Αλλά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τον κέρδισε κόντρα στην Ατλέτικο - ένα ακόμα για τη Ρεάλ, αλλά το πρώτο για τον προπονητή Ζιντάν.

Το καλοκαίρι για τη Ρεάλ ήταν παράξενο: με την απαγόρευση μεταγραφών προ των πυλών του «Μπερναμπέου», ο Ζιντάν πήρε μια δύσκολη απόφαση: να μην κάνει η ομάδα «μεταγραφές αεροδρομίου», να μην μπει σε πλειοδοτικό διαγωνισμό για κανέναν Πογκμπά (μόλις άκουσε πόσο θα πήγαινε η μεταγραφή είπε «ούτε καν»...), να μην χαλάσει τα αποδυτήρια που είχε καταφέρει να φτιάξει μέσα σε λίγους μήνες, να στηρίξει και να στηριχθεί όχι μόνο από τις φίρμες και το «BBC», αλλά και από τους «εργάτες», τους «ρολίστες», τους λιγότερο εμπορικούς: τον Κόβατσιτς, τον Λούκας Βάσκες, τον Ασένσιο, τον Νάτσο, πάνω από όλα τον παίκτη που καθιέρωσε ο ίδιος και έκανε όλη τη διαφορά στο κέντρο, κόβοντας, ράβοντας και απελευθερώνοντας Μόντριτς και Κρόος: τον Κασεμίρο φυσικά. 

Φυσικά και στην πορεία έπρεπε να διαχειριστεί δυσκολίες: τον σοβαρό τραυματισμό του Μπέιλ. Τις γκρίνιες και τα «πούτα μάδρε» του Χάμες. Τα παράπονα του Μοράτα και τα «σκέφτομαι να φύγω» του Ίσκο. Ακόμα και το σταριλίκι του Κριστιάνο, που έβριζε σε ζωντανή μετάδοση όταν τον έκανε αλλαγή ο Ζιντάν. Την ανεπάρκεια των αναπληρωματικών πλάγιων μπακ (Ντανίλο και Κοεντράο), τη λειψανδρία στο κέντρο της άμυνας μετά από μαζεμένους τραυματισμούς και τιμωρίες, τα συνεχόμενα παιχνίδια σε Ισπανία και Ευρώπη. Τα ξεπέρασε όλα με το γνωστό στυλ - Ζιντάν: με δουλειά, πλάνο, ψαρωτικό βλέμμα και στόφα αρχηγού. Μίλησε στον Ρονάλντο και του εξήγησε πως το rotation είναι ο μοναδικός τρόπος, στα 33 του, να μείνει φρέσκος μέχρι το τέλοος της φετινής διαδρομής. Μασκάρεψε άψογα την απουσία του Μπέιλ. Έπεισε τον Ίσκο ότι έχει σημαντικό ρόλο. Εξήγησε στον Χάμες ότι είναι προς το δικό του όφελος να φύγει το καλοκαίρι σαν πρωταθλητής Ισπανίας και ίσως και Ευρώπης, παρά σαν ένας γκρινιάρης που κάθεται στον πάγκο και βρίζει σαν μπάρμπας στο καφενείο.

Τα τακτοποίησε όλα με κάποιον μαγικό τρόπο ο νέωπας προπονητής Ζιντάν, για τον οποίο κάποιοι τύποι στην Ισπανία έγραφαν πριν μερικές εβδομάδες ότι αν δεν πάρει πρωτάθλημα ή Τσάμπιονς Λιγκ φέτος, μπορεί και να έφευγε. Πριν πάρει το πρωτάθλημα βέβαια, οι πληροφορίες λένε ότι επέκτεινε τη συνεργασία του με την ομάδα μέχρι το 2020, μετά πήρε και την κούπα και θα πάει στο Κάρντιφ κυνηγώντας ένα ανεπανάληπτο back-to-back.

Ο «Ζιζού» ήταν μια σπάνια περίπτωση σαν παίκτης και είναι μια σπάνια περίπτωση σαν προπονητής. Από δηλώσεις του και συνεντεύξεις του - είτε για τη Λεπέν, είτε για τα υπερβολικά χρήματα που δόθηκαν κάποτε για τη μεταγραφή του από τη Γιουβέντους στη Ρεάλ, είτε για την καταγωγή του από την Αλγερία και τα παιδικά του χρόνια στη Γαλλία, είτε για αντιπάλους του - πρέπει να είναι και μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ανθρώπου, που ενώ έχει τον απόλυτο, τον καθολικό σεβασμό από φίλους και «εχθρούς», δεν καβάλησε ποτέ καλάμι και δεν μίλησε απρεπώς για κανέναν σπουδαίο αντίπαλο. Και για να προλάβω κάποιους, φυσικά και μίλησε απρεπώς για τον Ματεράτσι. Αλλά ο «Matrix» ήταν απλά «αντίπαλος» και ποτέ «σπουδαίος»...