Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Η μελωδία κάνει το τραγούδι


Του Nίκου Μποζιονέλου από τη «Sportday»

Λόγια δεν υπάρχουν για να περιγράψει κανείς όσα εκτυλίχθησαν το βράδυ της Τρίτης στη Μαδρίτη. Εξαφανισμοί που ούτε η… Αγγελική Νικολούλη δεν θα μπορούσε να εξηγήσει.
Χάσαμε, για αρχή, την Ατλέτικο, stop. Την ομάδα που γνωρίζει όσο καμία άλλη (άντε πλην της Γιουβέντους) πώς να… πνίγει τον αντίπαλο στην άμυνα, να τον εκνευρίζει με τα σκληρά φάουλ, να του κόβει τη φόρα και να χτυπάει στην κόντρα. Το έχει κάνει πλειστάκις. Το περίμενε κανείς, να το δει και πάλι. Κι όμως, η διαβασμένη Ρεάλ, ούτε που ίδρωσε…

Εξαφανίστηκε και ο Ντιέγο Σιμεόνε. Μόνο βέβαιο ότι ο κύκλος του έκλεισε. Κι αν στην Πριμέρα γεύτηκε και την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος με τους «ροχιμπλάνκος», ο δρόμος για ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο σταμάτησε πάνω στη Ρεάλ… για τέταρτη σερί σεζόν. Ε, νισάφι ρε «Τσόλο». Τέτοια επανάληψη, ούτε στη μέρα της Μαρμότας…

Αγνοείται, συνάμα, και η αμφισβήτηση. Αν είναι λίγος (ωιμέ…) που έλεγαν κάποιοι για τον Ζινεντίν Ζιντάν μετά την ήττα στο clasico, η απάντηση ήταν η γαλλική παροιμία «c'est le ton qui fait la chanson», ήτοι η μελωδία κάνει το τραγούδι. Κι αυτή του «Ζιζού» είχε εκ νέου τακτική, μυαλωμένο παιχνίδι, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, αυτοπεποίθηση. Ναι, η «βασίλισσα» απέρριψε την πίεση του απαιτητικού κόσμου στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου», με τον (γαλλικό) τρόπο της, τους είπε ότι «εμείς κάνουμε παιχνίδι, όπως ξέρουμε» και τους έστειλε τρία… δωράκια, όσα και τα γκολ.

Οχι, η Ρεάλ δεν ήταν εντυπωσιακή, πέραν ίσως του πρώτου 20λεπτου. Δεν ήταν καταιγιστική, δεν σε… θάμπωνε. Ηταν ουσιαστική, ήταν μελετημένη, στηριζόταν στο πλάνο του «βάλτε γκολ, δώστε τους χώρο και αποτελειώστε τους». Απέμενε να βρεθεί το… όπλο της εκτέλεσης. «L'exactitude est la politesse des rois» ορίζει μια άλλη παροιμία από την πατρίδα του Ζιντάν και αποδείχθηκε εκ νέου ότι η «ακρίβεια είναι η ευγένεια των βασιλιάδων»: τέσσερις φάσεις από τον Ρονάλντο, τρία γκολ. Τον Ρονάλντο, που το κοινό στο γήπεδο γουστάρει να αποδοκιμάζει στα δύσκολα, καθότι εύκολος στόχος. Τρία στην Ατλέτι, τρία και στην Μπάγερν.

Και πώς να μην τον σέβεσαι…