Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Η πορεία του γεννημένου σκόρερ Αλμπέρτο Ερέρος! (vid)


Του Γιώργου Σέργη

Στη στήλη «Που να 'σαι τώρα» έχουμε ασχοληθεί μέχρι τώρα αποκλειστικά με ποδοσφαιρικούς θρύλους της αγαπημένης μας Ρεάλ Μαδρίτης, παρουσιάζοντας την καριέρα και τη σημερινή τους ασχολία.

Ήλθε, ωστόσο, η ώρα να αρχίσουμε σιγά σιγά να γράφουμε και για τους μπασκετικούς ήρωες της Ρεαλάρας μας!

Είναι, άλλωστε, αποδεκτό ότι το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου, με τους πάμπολλους εγχώριους και διεθνείς τίτλους που έχει κερδίσει, έχει βάλει κι αυτό το δικό του λιθαράκι (τι λιθαράκι δηλαδή, βράχο ολόκληρο!) στο μεγάλωμα του μεγαλείου της ομάδας. Γι' αυτό πιστεύουμε ότι οι σπουδαίοι μπασκετμπολίστες, Ισπανοί και μη, που κατά καιρούς είχε η «Βασίλισσα» αξίζει να προβληθούν και να αναδειχθούν!

Ο κύκλος αφιερωμάτων του «Που να 'σαι τώρα» με το... μπασκετικό χρώμα, λοιπόν, ξεκινά με την παρουσίαση της καριέρας του Αλμπέρτο Ερέρος, καρπό σαν του οποίου δύσκολα θα ξαναδούμε στο παγκόσμιο μπάσκετ!

Ο Αλμπέρτο Ερέρος γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1969 στη Μαδρίτη. Με ύψος 2 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ («τριάρι») και αν θέλαμε να τον περιγράψουμε με μία απλή φράση, αυτή θα ήταν η εξής: γεννημένος σκόρερ!

Μοντέρνος φόργουορντ και παίκτης με γρήγορα πόδια, ήξερε να παίζει καλή άμυνα, είχε την ικανότητα να κοντρολάρει τον ρυθμό και να επιτίθεται κατά μέτωπο, ενώ ήταν καλός και στο να «γραπώνει» τα ριμπάουντ παρά το ύψος του. Το πιο μεγάλο του «όπλο», όμως, ήταν το σουτ του. Του αρκούσε λίγος χώρος, μία ολιγωρία στην άμυνα του αντιπάλου, για να σηκωθεί και να «εκτελέσει» είτε για δύο είτε για τρεις πόντους με το φοβερό σουτ του, το οποίο δούλεψε με τα χρόνια φθάνοντας την τεχνική του στο υψηλότερο επίπεδο και κάνοντας τον καρπό του... σχεδόν αλάνθαστο!

Μάλιστα, αρκετές φορές στη μεγάλη του καριέρα οι προπονητές του εμπιστεύθηκαν σε εκείνον κρίσιμα σουτ κι αυτός τις περισσότερες φορές τους δικαίωσε!

Μέχρι σήμερα, δε, ο Ερέρος είναι ο κάτοχος δύο μεγάλων ρεκόρ, που αποδεικνύουν την εκτελεστική του δεινότητα: είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ισπανικού πρωταθλήματος με 9,759 πόντους (σε 654 συμμετοχές) και παράλληλα ο πρώτος «τριποντάκιας» του, με 1,233 εύστοχες προσπάθειες! Ειδικά το δεύτερο ρεκόρ μοιάζει πάρα πολύ δύσκολο να καταρριφθεί στο μέλλον.

Επίσης, ο Ερέρος είναι 9ος στη λίστα με τους καλύτερους «κλέφτες» της λίγκας, με 822 κλεψίματα (στατιστικό-απόδειξη του ότι έπαιζε καλή άμυνα)!

Ο Ερέρος ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 1988, με τη φανέλα μίας άλλης πολύ μεγάλης ομάδας της Μαδρίτης, της Εστουδιάντες (προερχόμενος από τις ακαδημίες της τελευταίας). Έμεινε 8 χρόνια στους «φοιτητές» και μαζί τους «έχτισε» το όνομά του, εξελισσόμενος σε παίκτη-«κλειδί» τους και «σμιλεύοντας» το ταλέντο του.



Η Εστουδιάντες εκείνου του καιρού διέθετε εξαιρετικό σύνολο – πλάι στον Ερέρος έπαιζαν, μεταξύ άλλων, οι σπουδαίοι Χουάν Αντόνιο Ορένγκα, Τζον Πινόνε, Ρίκι Ουίνσλοου και Νάτσο Αθόφρα. Το 1992 η μαδριλένικη ομάδα κατακτά το Κύπελλο Ισπανίας (έχοντας αποκλείσει στους «8» τη... Ρεάλ, με 82-80 και 19 πόντους του Ερέρος!) ενώ έφθασε και στο Final Four της Ευρωλίγκα, στο οποίο κατέκτησε την 4η θέση (χάνοντας με 69-91 από τη Μπανταλόνα στον ημιτελικό και 81-99 από τη Φίλιπς Μιλάνο στον «μικρό» τελικό).

Ακόμη, πρέπει να αναφερθεί ότι το προσωπικό ρεκόρ του σε πόντους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ο Ερέρος το έκανε με την Εστουδιάντες: στις 7 Δεκεμβρίου του 1993 έβαλε 42 πόντους στη νίκη με 97-81 επί της ιταλικής Ρέτζιο Καλάμπρια για το Κύπελλο Κόρατς, με 10/11 δίποντα, 5/7 τρίποντα και 7/7 βολές! Συν τοις άλλοις, ως παίκτης των «φοιτητών» ντεμπουτάρισε και στην Εθνική Ισπανίας, το 1990, γενόμενος τα επόμενα χρόνια απαραίτητο μέλος της ομάδας της.

Παρότι διακρινόταν σταθερά, όμως, ο Ερέρος ήθελε να εξελιχθεί και να κερδίσει και τίτλους. Έτσι, το 1996 πήρε την απόφαση να πάει στη Ρεάλ Μαδρίτης και εκεί πέτυχε και τους δύο αυτούς στόχους του! Στη «Βασίλισσα» τον ακολούθησε ένα ακόμη αστέρι της Εστουδιάντες, ο Χουάν Αντόνιο Ορένγκα.

Ο Ερέρος έπαιξε στους «μερένγκες» ως το 2005, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και με τα χρώματά τους ωρίμασε, ως παίκτης, ενώ τους βοήθησε αποφασιστικά να κερδίσουν δύο πρωταθλήματα Ισπανίας, το 2000 και το 2005 και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1997. Μάλιστα, στον τελικό του Κυπελλούχων, που έγινε στη Λευκωσία, η Ρεάλ νίκησε 78-64 τη Βερόνα και ο Ερέρος έβαλε 19 πόντους χάνοντας μόνο ένα σουτ (5/5 δίποντα, 2/3 τρίποντα, 3/3 βολές)!



Από τους τρεις τίτλους που πήρε με τη Ρεάλ, πάντως, αυτός του πρωταθλήματος του 2005 συγκεκριμένα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Γιατί; Διότι εκείνος ήταν που τον χάρισε στην ομάδα!

Η «Βασίλισσα» (στο ρόστερ της οποίας τότε ήταν και ο Αντώνης Φώτσης) αντιμετώπισε στους τελικούς την TAU Κεράμικα, που είχε το πλεονέκτημα έδρας και τους φοβερούς και τρομερούς Πάμπλο Πριχιόνι, Άρβιντας Ματσιγιάουσκας, Λουίς Σκόλα, Τιάγκο Σπλίτερ και Χοσέ Μανουέλ Καλδερόν στη σύνθεσή της. Ο τίτλος κρινόταν στις 3 νίκες και οι δύο ομάδες βρέθηκαν στο 2-2, άρα τα πάντα θα κρίνονταν σε πέμπτο παιχνίδι, στο «σπίτι» της TAU.

Λίγο πριν το φινάλε του πέμπτου τελικού η TAU προηγείται με 69-61 και οι οπαδοί της έχουν αρχίσει να πανηγυρίζουν. Τότε, όμως, οι παίκτες της κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο και χάνουν σουτ και βολές. Η Ρεάλ σιγά σιγά «ροκανίζει» τη διαφορά και στα τελευταία δευτερόλεπτα μειώνει στους 2, 69-67. Τότε, ο προπονητής των «μερένγκες», Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, βάζει στη θέση του σούπερ σκόρερ της ομάδας, Λούις Μπούλοκ, που είχε απογοητεύσει σε εκείνο το ματς, τον 36χρονο «γερόλυκο» Ερέρος. Ο Ισπανός δεν είχε αγωνιστεί πολύ στη σειρά των τελικών και στον πέμπτο τελικό έμεινε μόλις 3 λεπτά στο παρκέ και έκανε μόνο ένα σουτ. Το σουτ του αυτό, όμως, έγινε 6 δευτερόλεπτα πριν το φινάλε, ήταν το 1,233ο τρίποντό του στο πρωτάθλημα και με αυτό ο ίδιος έδωσε τη νίκη στη Ρεάλ με 70-69 και μαζί την «κούπα» του πρωταθλητή!



Μετά τη λήξη του αγώνα ο Ερέρος κρέμασε τα παπούτσια του, έχοντας αποχαιρετήσει την ενεργό δράση με ονειρεμένο τρόπο. Ωστόσο, δεν άφησε και τη Ρεάλ, αφού ανέλαβε καθήκοντα τεχνικού διευθυντή της, πόστο που κατέχει έως σήμερα!

Ακόμη, ο Ερέρος, παρά το γεγονός πως ήταν από τους καλύτερους στον κόσμο στη θέση του για πολλά χρόνια, δεν συμμετείχε ποτέ στο ντραφτ στο ΝΒΑ ούτε έπαιξε στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Οι Ιντιάνα Πέισερς, βέβαια, τον είχαν στα υ' όψιν τους, σύμφωνα με πληροφορίες, αλλά εκείνος δεν έκανε το μεγάλο βήμα για τις ΗΠΑ.

Σημαντική, τέλος, ήταν η προσφορά του Ερέρος και στην Εθνική Ισπανίας. Χρησιμοποιήθηκε σε 159 συναντήσεις της «φούρια ρόχα» κερδίζοντας μαζί της το αργυρό μετάλλιο στα Ευρωμπάσκετ του 1999 (σ.σ. τοπ σκόρερ του τουρνουά) και του 2003, ενώ ήταν ο πρώτος σκόρερ του Μουντομπάσκετ του 1998 (Αθήνα). Έπαιξε ακόμη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 (Βαρκελώνη) και του 2000 (Σίδνεϊ), στα Ευρωμπάσκετ του 1993 (Γερμανία), του 1995 (Ελλάδα) και του 1997 (Ισπανία) καθώς και στα Μουντομπάσκετ του 1990 (Αργεντινή) και του 1994 (Καναδάς).