Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

370 ημέρες, σε χρόνο Ζ(ι)Ζ(ού)!


Της Βάσως Πρεβεζιάνου από το sdna.gr

«Ο Ζινεντίν Ζιντάν μπορεί να μείνει για πάντα στη Ρεάλ Μαδρίτης». Τάδε έφη ο πρόεδρος του συλλόγου, Φλορεντίνο Πέρεθ, λίγα λεπτά μετά τη λήξη του τελικού στο Κάρντιφ. Είναι αστείο. Αλήθεια είναι. Όσο κι αν προσπαθήσει να πείσει για το αντίθετο, δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν ο διοικητικός ηγέτης της «βασίλισσας».

Δεν τον ήθελε με τίποτα τον Ζιντάν για προπονητή ο Πέρεθ. Είναι η αλήθεια. Όταν πήρε την απόφαση να απομακρύνει τον Κάρλο Αντσελότι, ο οποίος μόλις είχε κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ, οι συνεργάτες του άρχισαν να του ψιθυρίζουν το όνομα του Γάλλου. Ούτε να ακούσει ο Πέρεθ. «Να βρούμε έναν τρόπο να τον στείλουμε στη Μαρσέιγ. Θέλω κανονικό προπονητή, όχι εκπαιδευόμενο» ήταν η απάντησή του.

Ο Ζιντάν ήταν τότε βοηθός του Αντσελότι και τελικά… υποβιβάστηκε στην δεύτερη ομάδα. Και ο κανονικός προπονητής που προσέλαβε ο Πέρεθ ήταν ο Ράφα Μπενίτεθ. Ασχολίαστο! Τα αποτελέσματα της ομάδας με τον Ισπανό τεχνικό μιλούν από μόνα τους.

Το γεγονός ότι δεν υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική όταν ελήφθη η απόφαση να απομακρυνθεί ο Μπενίτεθ, ο οποίος σε μισή σεζόν τα έκανε μαντάρα, αλλά κυρίως το γεγονός ότι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές στήριζαν με κλειστά μάτια την επιλογή Ζιντάν, ανάγκασε κατά κάποιο τρόπο τον Πέρεθ να κάνει πίσω και τελικά να τον εμπιστευθεί. Και τους τελευταίους μήνες στέκεται δίπλα στον προπονητή της ομάδας και καμαρώνει για τον άνθρωπο ο οποίος έχει… σαρώσει, χωρίς ίχνος υπερβολής, τα πάντα στο πέρασμά του.

Μέσα σε 518 ημέρες ο Ζιντάν κατέκτησε δύο Τσάμπιονς Λιγκ, ένα πρωτάθλημα Ισπανίας, το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Καθόλου άσχημα για κάποιον προπονητή, ο οποίος δεν ήταν… κανονικός.

Κατάφερε, ωστόσο, κάτι πολύ ουσιαστικό για την ίδια τη δουλειά του ο Γάλλος. Αυτή η Ρεάλ είναι δημιούργημά του. Έφτιαξε μια ομάδα, η οποία είχε 24-25 βασικούς ποδοσφαιριστές. Από τον Κριστιάνο Ρονάλντο, ο οποίος έφτασε στο σημείο να αποδέχεται χωρίς να βγάζει κιχ ακόμα και το γεγονός ότι έμενε εκτός αποστολής σε κάποια παιχνίδια, μέχρι τον Κασεμίρο, τον Λούκας Βάθκεθ, τον Ίσκο και τον Καρβαχάλ, τους οποίους εμπιστεύτηκε και εδραίωσε στη βασική ενδεκάδα.

Ο Ζιντάν δεν ζήτησε πολλά, δεν απαίτησε ακριβές μεταγραφές το περασμένο καλοκαίρι (αν και επέμεινε για την απόκτηση του Αζάρ, χωρίς να του γίνει το χατίρι), αλλά αποφάσισε να δουλέψει με το υπάρχουν ρόστερ και να το αξιοποιήσει στο έπακρο. Κατάφερε να μπαίνει στα αποδυτήρια και να επιβάλλεται χωρίς φωνές. Αρκούσε η παρουσία του εκεί για να του αποδώσουν σεβασμό οι παίκτες του. Και αυτός που υπήρξε ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής της γενιάς του, ο κορυφαίος της τελευταίας 25ετίας, για κάποιους ο καλύτερος όλων των εποχών δεν είχε κανέναν δισταγμό να απαντήσει ντόμπρα ότι αν έπαιζε στην ίδια ομάδα με τον Ρονάλντο, ο Πορτογάλος θα ήταν ο σούπερ σταρ.

Ναι, δεν του… έκαναν ο Χάμες και ο Μοράτα και είχε εμμονή στην χρησιμοποίηση του Μπενζεμά, ο οποίος δεν τον δικαίωσε με την απόδοσή του. Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο ο ίδιος ο «Ζιζού» είπε με πάσα ειλικρίνεια και όχι για λόγους επικοινωνιακούς μετά τον τελικό του «Μιλένιουμ» ότι δεν είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Μα είναι καλύτεροι ο Μουρίνιο και ο Γκουαρδιόλα; Ή μήπως υπερτερεί του Γάλλου ο Σιμεόνε με δύο χαμένους τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ στο βιογραφικό του;

Ένας κομπάρσος πρωταγωνιστής

Κάρλος Ενρίκε Κασεμίρο. Γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1992 στο Σάο Ζοζέ ντος Κάμπος του Σάο Πάολο. Τρία χρόνια έπαιξε στη Σάο Πάολο και τον «τσίμπησαν» στις ακαδημίες της Ρεάλ. Ένα χρόνο δανεικός στην Πόρτο και πέρυσι το καλοκαίρι επιστροφή στη Μαδρίτη. Για να γίνει ήρωας. Αυτός που καθόλου δεν γεμίζει το… μάτι του Φλορεντίνο Πέρεθ, ο οποίος περισσότερο σκαμπάζει από μάρκετινγκ κι όχι από μπάλα και που κοίταζε με δυσπιστία τον Μπενίτεθ όταν ο προπονητής του έλεγε ότι ήθελε να πάρει πίσω τον ποδοσφαιριστή.

Αυτόν που είχε κοστίσει μόλις έξι εκατομμύρια ευρώ, για να τα λέμε όλα. Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι ο Μπενίτεθ ήθελε πάση θυσία τον Κασεμίρο καθώς επιθυμούσε να στήνει πιο αμυντικά την ομάδα από ότι ο Κάρλο Αντσελότι και ήταν ο ίδιος που τελικά που έδειχνε να μην τον υπολογίζει. Αποκορύφωμα αυτού ήταν να τον αφήσει εκτός αρχικού σχήματος στο clasico του Νοεμβρίου στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Προτίμησε τον Χάμες Ροδρίγκες και τον Ίσκο. Η Μπαρτσελόνα νίκησε 4-0.

Πολλοί εξεπλάγησαν όταν με την άφιξη του Ζιντάν, ο Κασεμίρο πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα. Βασικός και αναντικατάστατος. Μα ο Γάλλος τεχνικός έπαιξε στη Ρεάλ έχοντας συμπαίκτη τον Κλοντ Μακελελέ και ξέρει ότι εκτός από τους σούπερ σταρ χρειάζεται ένα τέτοιο μηχανάκι στη μεσαία γραμμή για να στηρίζει την ομάδα. Να κάνει την… βρώμικη δουλειά επί της ουσίας. Να δίνει ισορροπία, να κρατά την άμυνα και να στηρίζει την επίθεση.

Επί της ουσίας είναι το μοναδικό αμυντικό χαφ που διαθέτει στο ρόστερ της η «βασίλισσα», καθώς ο Μάρκος Γιορέντε έχει δοθεί δανεικός στην Αλαβές.  Ο προπονητής του στην Πόρτο, Ζουλέν Λοπετέγι, τον αποθεώνει. «Έχει βελτιωθεί πολύ, είναι καταπληκτικός την ώρα του αγώνα. Γνωρίζει πολύ καλά τις ικανότητές του, αλλά ξέρει επίσης και τα ελαττώματά του. Είναι πανέξυπνος». Ο Μπενίτεθ προφανώς συμφωνεί καθώς είχε πει ότι αυτό που του αρέσει στον Κασεμίρο είναι ότι ακούει και δέχεται συμβουλές.

«Χαίρόμαι να... θυσιάζομαι για το καλό των συμπαικτών μου» λέει ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, ο οποίος έχει καταφέρει σε λιγότερο από ένα χρόνο να είναι βασικός, αλλά και αναντικατάστατος. Κι όμως πριν από μερικά χρόνια λίγοι περίμεναν ότι θα έχει αυτή την εξέλιξη. Πίσω στην πατρίδα του, στα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματά του είχαν να λένε για την αδυναμία του να πειθαρχήσει στους κανόνες μιας ομάδας, αλλά και στο γεγονός ότι ήταν επιρρεπής στην... άστατη ζωή. Όλα αυτά «κόπηκαν» αρχικά στην Πόρτο και κατόπιν με την επιστροφή του στη Μαδρίτη.

Ουδείς γνωρίζει το γνώμη έχει σήμερα για τον Κασεμίρο ο Πέρεθ, αυτός που αποφάσισε την απομάκρυνση του Μακελελέ και είδε την ομάδα να μένει για τρία χρόνια χωρίς τίτλο. Ο Μακελελέ έφυγε από τη Ρεάλ το 2003, ο Πέρεθ παραιτήθηκε το 2006 και στο μεσοδιάστημα η μοναδική χαρά ήταν ένα σούπερ καπ Ισπανίας. Ο Ζιντάν, όμως, ξέρει. Κι αυτός κάνει κουμάντο τώρα. Και με αυτόν στον πάγκο ο Κασεμίρο, που λέει τώρα πια δημόσια ότι πιστεύει στον εαυτό του επειδή πίστεψαν άλλοι σε αυτόν, μπορεί να γίνει ο νέος Μακελελέ. Στο «Μιλένιουμ» το βράδυ του Σαββάτου ήταν ο MVP.

Και την κρίσιμη στιγμή… ο Κριστιάνο

Πόσα έχουν ειπωθεί για τον Πορτογάλο, τον ποζερά, τον υπερόπτη, τον εγωιστή, τον κλαψιάρη, αυτόν που στα κρίσιμα παιχνίδια είναι εξαφανισμένος. Η ιστορία αλλάζει. Και ο Ρονάλντο είναι κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του ποδοσφαίρου είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Μέσα σε έναν χρόνο δύο Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ και το EURO με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.

Και φυσικά κορυφαίος παίκτης του κόσμου πέρυσι. Όπως θα είναι και φέτος, ας μην έχουν αυταπάτες για το αντίθετο, όσοι δεν θέλουν να τον βλέπουν. Έφτασε τα 600 γκολ στην καριέρα του.  Έχει κατακτήσει τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ.

Έκανε απίστευτο φινάλε στη φετινή διοργάνωση, ήταν σαν... δαιμονισμένος μετά τη φάση των ομίλων. Έβαλε δύο γκολ στον πρώτο προημιτελικό με τη Μπάγερν στο Μόναχο, άλλα τρία στη ρεβάνς στη Μαδρίτη. Σκόραρε τρεις φορές κόντρα στην Ατλέτικο στον ημιτελικό στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Και έβαλε άλλα δύο γκολ στον τελικό, νικώντας τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν, για να βάλει τη σφραγίδα του στο 4-1.

Στα 32 του ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν έχει τίποτα πια να αποδείξει. Είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο και τα κατάφερε χάρη στη σκληρή δουλειά. Ναι, δεν γεννήθηκε ταλέντο, δεν διαθέτει το χάρισμα του Μέσι. Ωστόσο, κυνήγησε το όνειρό του, έβαλε υψηλούς στόχους και τους κατέκτησε, ήταν αποφασισμένος να γίνει ο καλύτερος και τα κατάφερε. Και έχει κάθε δικαίωμα να κλαίει όταν χάνει και να πανηγυρίζει ακόμα και προκλητικά όταν νικά.

Σε διάστημα 370 ημερών η Ρεάλ Μαδρίτης του Ζιντάν, του Ρονάλντο, του Κασεμίρο κατέκτησε δύο Τσάμπιονς Λιγκ. Έτσι απλά, φυσιολογικά, άκοπα θα μπορούσε να πει κάποιος. Σε χρόνο Ζ(ι)Ζ(ού).