Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ο απόλυτος άρχων του Τσάμπιονς Λιγκ


Αν η UEFA αποφασίσει να αλλάξει την ονομασία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης του πλανήτη, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να την μετονομάσει σε Ζινεντίν Ζιντάν.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καλογήρου

Ήταν 15 Μαΐου του 2002 όταν ο μεγάλος Ζιζού με ένα γκολ ποίημα υπέγραφε την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ για την Ρεάλ Μαδρίτης απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν στον τελικό της Γλασκώβης.

Ο Γάλλος είχε δυο αποτυχημένες προσπάθειες με την Γιουβέντους το 1997 και το 1998 και αυτός ο τίτλος τον είχε στοιχειώσει. Κάτι που έγινε τελικά και με την «βασίλισσα», που από τότε πέρασε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ανομβρίας.

Μέχρι τον τελικό της Λισαβόνας το 2014. Κοινός παρανομαστής; Ο Ζιντάν. Τότε ως βοηθός του πρώτου προπονητή (Κάρλο Αντσελότι), έβαλε το δικό του λιθαράκι στην επιστροφή των «μερένχες» στην κορυφή της Ευρώπης.

Η «κατάρα» του decima είχε πλέον σπάσει και όλοι στην Μαδρίτη ήταν ευτυχισμένοι. Ως την ημέρα που ο Φλορεντίνο Πέρεθ βάλθηκε να καταστρέψει την ομάδα προσλαμβάνοντας τον Ράφα Μπενίτεθ. Ο Ισπανός ήταν μια κινητή αποτυχία και ο Ζιζού ήρθε για να μας ξελασπώσει.

Τι έκανε; Σήκωσε το Τσου Λου, όντας μόλις τρεις μήνες προπονητής της Ρεάλ. Μιλάμε για μύθο. Πήρε μια ομάδα στα όρια της κατάρρευσης και την έκανε πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Πολλοί είπαν πως ήταν τυχαίο. Πως η Ρεάλ είχε καλό ρόστερ και την τεχνογνωσία να φτάσει μέχρι εκεί. Εγώ λέω πως ο Ζιντάν την έφτασε εκεί. Μπήκε στα αποδυτήρια και με το επιβλητικό του στυλ, έκανε μέχρι και τον Ρονάλντο να σκύψει το κεφάλι.
Όταν πείθεις μια προσωπικότητα σαν τον Πορτογάλο ότι δεν είναι πάνω από την ομάδα και θα ακολουθεί πιστά τις διαταγές, κάτι κάνεις καλά διάολε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε η φετινή χρονιά. Η Ρεάλ δεν έβγαλε μάτια. Αλλά έκανε αυτό που πρέπει να πράττει μια μεγάλη ομάδα, αν θέλει να αξίζει τον χαρακτηρισμό «κορυφαία». Στάθηκε στο ύψος της.

Ξέρετε καμιά φορά δεν χρειάζεται να είσαι πολύ καλός σε κάτι, αρκεί μόνο να το πετύχεις. Ο Ζιντάν το κατάφερε κι αυτό. Το αδύνατο, αυτό που δεν μπόρεσαν μύθοι του αθλήματος. Έκανε το back to back. Δεύτερο σερί και μάλιστα με «τεσσάρα» στον τελικό απέναντι στην καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης.

Η Ρεάλ όλη την χρονιά μάζευε ενέργεια. Έπαιρνε τα ματς με τις λιγότερες απώλειες και κρατούσε το καλό για το τέλος. Δεν αναλώθηκε ούτε σε ρεκόρ σκοραρίσματος, ούτε σε χαζομάρες περί μεγάλων νικών. Ηττήθηκε στο Κλάσικο από την Μπαρτσελόνα, αλλά είχε την ψυχραιμία να κάνει το απόλυτο μέχρι το τέλος και να πάρει το πρωτάθλημα.

Όλη αυτή η ενέργεια λοιπόν ήταν για αυτό το 90λεπτο στο Κάρντιφ. Η τακτική του Ζιζού ήταν αλάνθαστη. Έχοντας τον Κριστιάνο πιο ώριμο από ποτέ, ήξερε πως γκολ θα βρει. Οπότε απλώς στο πρώτο ημίχρονο… έσπρωξε τον χρόνο να περάσει. Στο δεύτερο μέρος, οι Μαδριλένοι μπήκαν να τελειώσουν την δουλειά. Έτσι όπως τους είχε ορμηνέψει ο στρατηγός. Δουλειά Ζιζού κι αυτό. Όλα δουλειά Ζιζού, πέραν των γκολ φυσικά.

Τι άλλο να κάνει λοιπόν ο Γάλλος για να αποδείξει πως είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα της διοργάνωσης; Το πήρε ως παίκτης, ως βοηθός προπονητή, ενώ ως πρώτος κόουτς, το έχει σηκώσει δυο φορές σε ισάριθμες προσπάθειες.

Μιλάμε για ΜΥΘΟ!!!