Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ο Ζιντάν αποδείχθηκε ένας καταπληκτικός μάνατζερ ψυχών


Του Αλέξη Σπυρόπουλου από το sdna.g

Την προηγούμενη εξαετία τα γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο ανά σεζόν ήταν 51, 61, 51, 55, 60, 53. Εφέτος…μόλις 42. Για τη στατιστική, η χειρότερη χρονιά του. Για την ομάδα, τη Ρεάλ Μαδρίτης, η καλύτερη χρονιά του. Η πιο ωφέλιμη.

Μια μετάβαση, από το παρανοϊκό κυνήγι της ποσότητας και των ρεκόρ, στην ποιότητα και στην ουσία. Αυτή η ωρίμανση, είναι ο λόγος που η ομάδα έφτασε στον τερματισμό βάζοντας γκολ σε 65 συνεχόμενους αγώνες. Ακόμη περισσότερο, είναι ο λόγος που η Ρεάλ Μαδρίτης συνδύασε πρωτάθλημα+Πρωταθλητριών μετά από 59 χρόνια!

Όλα τα (πρότερα) τρόπαια Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ένα λαμπερό μακιγιάζ, σε περιόδους εσωτερικών αποτυχιών της Ρεάλ Μαδρίτης. Όχι αυτό. Η Ρεάλ έφτασε στο Κάρντιφ και δεν είχε να μακιγιάρει τίποτα, ήδη ήταν πρωταθλήτρια. Ισπανίας. Το αριστούργημα του Ζιντάν δεν είναι μια ιδιοφυής αλχημεία α λα Πεπ. Είναι ο θρίαμβος της κανονικότητας. Εύκολο να το δεις και να το πεις, δύσκολο να το κάνεις και να καρποφορήσει.

Ποιο; Το πλάνο συντήρησης ενός τραυματία (τον Αύγουστο) πρωταθλητή Ευρώπης, ώστε να είναι στο top όταν θα έχει σημασία. Απρίλιο/Μάιο. Στην τελική ευθεία. Ο Ζιντάν πλοήγησε τη χρονιά του Κριστιάνο Ρονάλντο, τον απάλλαξε από καθήκοντα που στην ηλικία των 32 ετών θα ήταν ουτοπία να επωμίζεται, και για όλο αυτό πήρε πίσω γκολ με τη Μπάγερν, γκολ με την Ατλέτικο, γκολ με τη Γιουβέντους. Προημιτελικός, ημιτελικός, τελικός. Μπίνγκο!

Μια απ’ τις πιο ιντριγκαδόρικες ερωτήσεις που προπονητής έχει αντιμετωπίσει σε συνέντευξη Τύπου ήταν εκείνη της Παρασκευής. «Αν παίζατε μαζί στην ίδια ομάδα, ποιος θα ήταν το νούμερο-ένα;» Ο Ζιντάν την απέκρουσε, για πλάκα. «Ο Κριστιάνο Ρονάλντο». Εβαλε ηθελημένα τον εαυτό του, πίσω.

Σημαίνει ότι έχει σκοτώσει, μέσα του, τον ποδοσφαιριστή Ζιντάν. Τη ντίβα Ζιντάν. Είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι ότι ο παλαίμαχος σταρ, τον όποιον επόμενο τον θεωρεί ανάξιο σφετεριστή της δικής του δόξας. Σημαίνει, δηλαδή, ότι ο Ζιντάν τα έχει βρει με τον εαυτό του. Δεν το ξέραμε. Το είδαμε. Βεβαιωθήκαμε, πέραν πάσης αμφιβολίας.

Είναι έξι και τέταρτο, πρωί Κυριακής. Εχω ξαναδεί τον τελικό, μήπως καταλάβω σε τι οφείλεται τούτη η δραστική διαφορά στην εικόνα των φιναλίστ, α’ με β’ ημίχρονο. Πώς η Γιουβέντους (εξ)αφανίστηκε, πάνω στο καλύτερο. Στο καλύτερό της. Πείστηκα πως η Ρεάλ δεν έκανε κάτι άλλο. Εκανε τα ίδια πράγματα, μόνο με τρομερή αύξηση της έντασης.

Επιτάχυναν, κι έφυγαν εκτός ελέγχου Γιούβε. Την οδήγησαν στην ασφυξία. Εάν πρέπει να το πω…με ένα όνομα, το όνομα και το επώνυμο είναι προφανή. Λούκα Μόντριτς. Αυτός ανέβασε τις γραμμές, αυτός διηύθυνε την κυκλοφορία και συντόνισε την πίεση, αυτός τρύπησε στα ελάχιστα κενά που η Γιουβέντους άφηνε, αυτός ήταν ο προφήτης του προπονητή στον αγωνιστικό χώρο.

Ο Ραούλ είπε μετά, πως αυτό είναι «το καλύτερο ρόστερ στην ιστορία της Ρεάλ». Αλλά το κλειδί είναι, πώς το μανατζάρεις. Πώς τους κάνεις όλους, μες στη χρονιά να συνεισφέρουν ώστε να νιώσουν σημαντικοί. Οι 21-22 «παίκτες ενδεκάδας», όλοι συνεισέφεραν. Μόνον ένας, ενώ κι αυτός συνεισέφερε όποτε κλήθηκε να το κάνει, δεν νιώθει σήμερα σημαντικός. Ο Χάμες. Ενας σε 21-22, μπορεί να ξεφύγει. Η παράπλευρη απώλεια, πάντοτε «παίζει».

Όμως δεν αναιρεί, ότι ο Ζιντάν αποδείχθηκε ένας καταπληκτικός μάνατζερ ψυχών.